Kisangani vzw

Lufutu (3)

November 2002

[Nederlands] [français]

De oude Lufutu… zal ik hem ooit terugzien? Twee brieven had hij meegegeven met Hugo en Manja. Toen ik ze las en herlas beet ik op mijn tanden en kon ik niet verhinderen dat mijn ogen vochtig werden. Er rolden gotfers uit mijn mond als kogels uit de repeteergeweren voor Nepal. Ik moest ontladen. Gelukkig was ik alleen.

Zijn gedateerde brieven beginnen steeds met “cher Madame Magda Nollet Eric”. Hij liet weten zeer blij te zijn met onze brieven, de vier doosjes snuif en de weinige dollars. Maar dan komt het: “Basoda babomaki † mwana na ngai ya mobali na etumba ya le 14/5/2002”. “De soldaten hebben mijn zoon vermoord † tijdens de troebels van 14 mei.” Ze hebben hem letterlijk doodgeslagen, voegde hij er nog aan toe. Lufutu’s uurwerk namen ze dan ook nog af.. Arme papa. Zo verleer je het lachen. We lijden met je mee. Eens zullen de bezetters Kisangani verlaten. Mocht je het meemaken. Maar daarmee is je zoon niet terug. Een paar jaar geleden overleed de moeder van je kinderen, je vrouw. De tijd komt dat je kleinkinderen zullen meewerken aan de heropbloei van de streek. Dat weet je, dat hoop je.

Na de moord, wanneer het lijk van je zoon bij hem thuis was opgebaard, en de soldaten uit het zicht waren verdwenen ben je in je vertwijfeling naar Mama Alisi gegaan. Ze zal je zachte woorden toegesproken hebben toen je haar het wrede nieuws vertelde. Een groot glas zelfgestookte lotoko (alcohol van maïs en maniok) heeft ze je aangeboden. Van het weinige eten voor haar kinderen en kleinkinderen zal ze aan jou meegedeeld hebben. Nadien hebben twee van haar zonen je naar huis begeleid opdat je niets zou overkomen. Die dag waren zeer veel families in de zones Mangobo en Tshopo in rouw. Tientallen mensen werden door soldaten op wreedaardige wijze omgebracht. De bevolking is er bitter ontgoocheld omdat de UNO-soldaten niet tussenkomen. Lufutu, oude profeet, je zult maanden nodig hebben om stilzwijgend het leed te verwerken. Graag zat ik naast u ’s avonds bij het vuur, niets zeggen, alleen elkanders nabijheid voelen en wachten tot je bevende stem fluisterde “oyoki”… luister…

Misschien komt de dag nog dat je tot mij zult zeggen “oyoki” en ik ben benieuwd naar de wijze woorden van hoop die je mij na het verwerkte leed zult vertellen…

Tata Lufutu, sterkte..